Branchenieuws

De afgelopen jaren zijn, met de ontwikkeling van technologie, de productiemethoden gevarieerder geworden. De meest representatieve voorbeelden zijn de traditionele werktuigmachine en de nieuwe technologie voor 3D-printen op groot formaat. Beide technologieën hebben inmiddels hun eigen niche gevonden, dus wat is nu precies het verschil tussen beide?

De meeste klanten laten 3D-prints maken voor testdoeleinden, om de gebruikssituatie van het product te simuleren. Dit product heeft bijvoorbeeld een transmissiemechanisme, dat geprint moet worden om te testen of het ontworpen mechanisme functioneel is. Voor verschillende functionele eisen zijn verschillende 3D-printmaterialen nodig. Laten we de eigenschappen van 3D-printen met een hoge taaiheid en lichtgevoelige hars eens nader bekijken en voor welke functionele tests deze geschikt is.

3D-printen wordt ook wel additieve productie genoemd. Het is een algemene technologie die gebruikmaakt van metaalpoeder of niet-metalen kleefmaterialen om objecten te construeren op basis van digitale modelbestanden door laag voor laag te printen. De 3D-printer snijdt het digitale model in plakjes en laat de printkop vervolgens herhaaldelijk materiaal op de printplaat aanbrengen volgens een vooraf ingestelde baan. De materiaallagen worden samengevoegd totdat het uiteindelijke driedimensionale model is gevormd. Fusie-depositietechnologie (FDM, Fuse Deposition Modeling) en lichtuithardende technologie (SLA, Stereolithografie) zijn momenteel de twee meest voorkomende 3D-printtechnologieën op de markt. Omdat beide technologieën een lange ontwikkelingsgeschiedenis hebben, gebruiken zowel professionals als hobbyisten ze over het algemeen als instaptechnologie wanneer ze met 3D-printers in aanraking komen. Daarom zijn ze ook de meest volwassen 3D-printtechnologieën van dit moment. Of het nu gaat om prototyping, modelpresentatie of de productie van algemene onderdelen, hoewel beide technologieën relatief vergelijkbare onderdelen kunnen printen, is de keuze van het meest geschikte 3D-printproces en de juiste materialen in het daadwerkelijke productieproces nog steeds van groot belang. Laten we de voor- en nadelen van deze twee processen vergelijken en bekijken onder welke omstandigheden ze gebruikt moeten worden. Het werkingsprincipe van een 3D-printer met FDM-technologie is het extruderen van gesmolten thermoplastisch materiaal op het 3D-printplatform, waarbij het laagje voor laagje wordt aangebracht totdat het uiteindelijke 3D-model is gevormd. Er zijn veel verschillende materialen beschikbaar voor 3D-printers die gebruikmaken van FDM-technologie, van de meer gangbare ABS en PLA tot composietmaterialen verrijkt met diverse poeders, waardoor de toepassingsgebieden van FDM 3D-printers zeer breed zijn. Omdat FDM-technologie open source is, kunnen liefhebbers de 3D-printer bovendien aanpassen, waardoor printinstellingen en hardware-accessoires kunnen worden gewijzigd om aan specifieke behoeften te voldoen. Een 3D-printer met SLA-technologie gebruikt een UV-laser of lichtprojector om elke laag van het object continu te volgen en de lichtgevoelige harslaag uit te harden tot een hard plastic, totdat het uiteindelijke 3D-model is gevormd.

Sommige modellen printen niet goed omdat de structuur of het oppervlak te complex is. In zulke gevallen moeten we het model aanpassen aan de specifieke kenmerken van 3D-printen. Hier volgen een paar tips voor het modelleren, die hopelijk nuttig zullen zijn voor beginnende 3D-printliefhebbers.

Vrienden die iets van 3D-printers afweten, weten dat de filamenten die in de meeste FDM 3D-printers worden gebruikt, lineaire materialen zijn. De gemiddelde prijs ligt rond de 40 tot 50 dollar per rol. Maar wat zou er gebeuren als de filamenten in 3D-printers geen lineaire materialen meer zouden zijn, maar direct standaard thermoplastische korrelmaterialen gebruikt zouden kunnen worden?

Als een van de meest geavanceerde technologieën met enorme ontwikkelingsperspectieven en een breed toepassingsgebied, heeft de FDM 3D-printertechnologie de wereld bijna veroverd. De toepassing van 3D-printen in het onderwijs, de medische sector, de auto-industrie, de lucht- en ruimtevaart en andere sectoren neemt voortdurend toe, en de waarde ervan in het commerciële marktproces wordt steeds duidelijker. Wat zijn de belangrijkste voordelen van de 3D-printtechnologie voor grote objecten? Laten we dat samen eens bekijken!

De toepassingsgebieden van 3D-printers in de consumentenelektronica-industrie (waaronder mobiele telefoons, elektronische producten, computers, huishoudelijke apparaten, gereedschap, enz.) zijn met name geconcentreerd in de cruciale fasen van productontwerp en -ontwikkeling, en dit toepassingsgebied biedt aanzienlijke voordelen. De consumentenelektronica-industrie kenmerkt zich door een korte levenscyclus van nieuwe producten en snelle upgrades. Continue ontwikkeling, ontwerp en kapitaalinvesteringen zijn noodzakelijk. De superioriteit van 3D-printers voor grootschalige industriële toepassingen ligt in de productie van kleine series en de snelle productie van complexe nieuwe producten. Door gebruik te maken van de voordelen van 3D-printen kan de ontwikkeltijd van nieuwe producten worden verkort en de productiekosten worden verlaagd, wat van groot praktisch belang is voor de consumentengoederenindustrie.

De eigenschappen van elk type printfilament verschillen. Sommige zijn breekbaar en andere sterk, sommige zijn zacht en andere hard, sommige zijn glad en andere ruw, sommige zijn dicht en andere minder dicht, enzovoort.