Handleiding voor het 3D-printen van STL-bestanden
Complete handleiding voor het 3D-printen van STL-bestanden
3D-printers produceren driedimensionale onderdelen via additieve fabricagemethoden. Deze technologie voegt materiaal in lagen toe om een 3D-object te creëren. De meeste 3D-printsoftware leest een bestandsformaat dat bekend staat als STL (Standard Tessellation Language of Standard Triangle Language). Het STL-bestandsformaat was oorspronkelijk ontwikkeld voor de stereolithografie CAD-software (Computer Aided Design) van 3D Systems, maar is inmiddels een industriestandaard geworden voor 3D-printen. STL beschrijft de buitenvorm van het model. Voordat een 3D-model kan worden geprint, moet de afbeelding worden omgezet van het STL-formaat naar G-code (ook wel de printmachinecode genoemd).
Dit artikel biedt een complete handleiding voor het 3D-printen van STL-bestanden, inclusief het proces, een beschrijving en de voor- en nadelen van het formaat.
Wat is een STL-bestand?
Een STL-bestand is het digitale bestandsformaat dat 3D-printers en slicingprogramma's kunnen lezen. Het definieert de oppervlaktegeometrie van het object op een vereenvoudigde, puur geometrische manier, waarbij esthetische aspecten buiten beschouwing worden gelaten.
1. Herken de STL-resolutie.
Om een onderdeel met de juiste specificaties te printen, moet het STL-bestand op een geschikte resolutie worden gemaakt. STL-bestanden definiëren de buitenvorm van het 3D-model door het oppervlak onder te verdelen in onderling verbonden driehoeken. Bij een hogere resolutie verdeelt het CAD-programma het model in kleinere driehoeken, zodat de gewenste vorm nauwkeuriger kan worden benaderd. Het verlagen van de resolutie resulteert daarentegen in een minder nauwkeurige benadering en is daarom minder wenselijk. Er is echter een balans. Naarmate de digitale resolutie toeneemt, groeit de bestandsgrootte aanzienlijk. Grote bestanden belasten zowel de ontwerp- als de printcomputer te veel. En aangezien elke 3D-printer een fysieke resolutielimiet heeft, heeft het geen zin om die resolutie in het digitale STL-model te overschrijden.
2. Selecteer de juiste exportinstellingen.
De exportinstellingen kunnen de kwaliteit, maatnauwkeurigheid en oppervlakteafwerking van het 3D-geprinte onderdeel beïnvloeden. Deze instellingen moeten in de CAD-software worden geselecteerd voordat het model naar STL-formaat wordt geconverteerd. De meeste programma's vereisen dat u twee belangrijke instellingen specificeert bij het exporteren: de tolerantie/afwijking in de lengterichting en de tolerantie/afwijking in de hoekrichting.
De koordtolerantie/afwijking definieert de maximaal toegestane afwijking (in micrometers) tussen het ontworpen CAD-oppervlak en het oppervlak van een STL-driehoek. De meeste experts adviseren een koordafwijking van ongeveer 1/20e van de laagdikte van de printer, maar niet minder dan 1 micrometer.
3. Exporteer STL-bestanden vanuit uw CAD-software.
Vrijwel alle CAD-programma's kunnen bestanden exporteren in STL-formaat, maar elk programma doet dit op een iets andere manier. Meestal vind je de exportoptie onder 'Bestand' en 'Opslaan als', maar raadpleeg de documentatie van je specifieke software als je het niet zeker weet. In het exportmenu kun je vaak ook koord- en hoektoleranties instellen, evenals eigenschappen zoals het aantal polygonen. Je hebt mogelijk ook de optie om op te slaan in binair of ASCII-formaat.
De hoektolerantie/hoekafwijking definieert daarentegen hoeveel het geëxporteerde model mag afwijken van een bepaalde hoek in het CAD-model. De standaard aanbevolen instelling is 15°. Sommige programma's definiëren de hoektolerantie als een waarde tussen 0 en 1, waarbij 0 overeenkomt met 15°. Hoektolerantie is belangrijk bij kleine hoekvormen die mogelijk worden afgesneden omdat ze kleiner zijn dan de tolerantie van de koorde.
Vervolgens kunt u het bestand importeren in de slice-software van Dowell 3D om het te slicen, exporteren naar gcode en rechtstreeks printen met een grote FDM 3D-printer van Dowell 3D.
