Branchenieuws

Enkele problemen die bij 3D-printen gemakkelijk over het hoofd worden gezien

3D-printtechnologie is in 1986 ontstaan ​​toen de Amerikaanse wetenschapper Charles Hull de eerste commerciële, grootschalige FDM 3D-printer ontwikkelde. Sindsdien worden 3D-printers in diverse industrieën gebruikt.

De afgelopen jaren zijn, met de ontwikkeling van technologie, de productiemethoden gevarieerder geworden. De meest representatieve voorbeelden zijn de traditionele werktuigmachine en de nieuwe technologie voor 3D-printen op groot formaat. Beide technologieën hebben inmiddels hun eigen niche gevonden, dus wat is nu precies het verschil tussen beide?

De meeste klanten laten 3D-prints maken voor testdoeleinden, om de gebruikssituatie van het product te simuleren. Dit product heeft bijvoorbeeld een transmissiemechanisme, dat geprint moet worden om te testen of het ontworpen mechanisme functioneel is. Voor verschillende functionele eisen zijn verschillende 3D-printmaterialen nodig. Laten we de eigenschappen van 3D-printen met een hoge taaiheid en lichtgevoelige hars eens nader bekijken en voor welke functionele tests deze geschikt is.

3D-printen wordt ook wel additieve productie genoemd. Het is een algemene technologie die gebruikmaakt van metaalpoeder of niet-metalen kleefmaterialen om objecten te construeren op basis van digitale modelbestanden door laag voor laag te printen. De 3D-printer snijdt het digitale model in plakjes en laat de printkop vervolgens herhaaldelijk materiaal op de printplaat aanbrengen volgens een vooraf ingestelde baan. De materiaallagen worden samengevoegd totdat het uiteindelijke driedimensionale model is gevormd. Fusie-depositietechnologie (FDM, Fuse Deposition Modeling) en lichtuithardende technologie (SLA, Stereolithografie) zijn momenteel de twee meest voorkomende 3D-printtechnologieën op de markt. Omdat beide technologieën een lange ontwikkelingsgeschiedenis hebben, gebruiken zowel professionals als hobbyisten ze over het algemeen als instaptechnologie wanneer ze met 3D-printers in aanraking komen. Daarom zijn ze ook de meest volwassen 3D-printtechnologieën van dit moment. Of het nu gaat om prototyping, modelpresentatie of de productie van algemene onderdelen, hoewel beide technologieën relatief vergelijkbare onderdelen kunnen printen, is de keuze van het meest geschikte 3D-printproces en de juiste materialen in het daadwerkelijke productieproces nog steeds van groot belang. Laten we de voor- en nadelen van deze twee processen vergelijken en bekijken onder welke omstandigheden ze gebruikt moeten worden. Het werkingsprincipe van een 3D-printer met FDM-technologie is het extruderen van gesmolten thermoplastisch materiaal op het 3D-printplatform, waarbij het laagje voor laagje wordt aangebracht totdat het uiteindelijke 3D-model is gevormd. Er zijn veel verschillende materialen beschikbaar voor 3D-printers die gebruikmaken van FDM-technologie, van de meer gangbare ABS en PLA tot composietmaterialen verrijkt met diverse poeders, waardoor de toepassingsgebieden van FDM 3D-printers zeer breed zijn. Omdat FDM-technologie open source is, kunnen liefhebbers de 3D-printer bovendien aanpassen, waardoor printinstellingen en hardware-accessoires kunnen worden gewijzigd om aan specifieke behoeften te voldoen. Een 3D-printer met SLA-technologie gebruikt een UV-laser of lichtprojector om elke laag van het object continu te volgen en de lichtgevoelige harslaag uit te harden tot een hard plastic, totdat het uiteindelijke 3D-model is gevormd.