Het rapport beschrijft de belangrijkste kenmerken, voordelen en basisfuncties van de Dowell DM Pro-serie 3D-printer.

3D-printen wordt ook wel additieve productie genoemd. Het is een algemene technologie die gebruikmaakt van metaalpoeder of niet-metalen kleefmaterialen om objecten te construeren op basis van digitale modelbestanden door laag voor laag te printen. De 3D-printer snijdt het digitale model in plakjes en laat de printkop vervolgens herhaaldelijk materiaal op de printplaat aanbrengen volgens een vooraf ingestelde baan. De materiaallagen worden samengevoegd totdat het uiteindelijke driedimensionale model is gevormd. Fusie-depositietechnologie (FDM, Fuse Deposition Modeling) en lichtuithardende technologie (SLA, Stereolithografie) zijn momenteel de twee meest voorkomende 3D-printtechnologieën op de markt. Omdat beide technologieën een lange ontwikkelingsgeschiedenis hebben, gebruiken zowel professionals als hobbyisten ze over het algemeen als instaptechnologie wanneer ze met 3D-printers in aanraking komen. Daarom zijn ze ook de meest volwassen 3D-printtechnologieën van dit moment. Of het nu gaat om prototyping, modelpresentatie of de productie van algemene onderdelen, hoewel beide technologieën relatief vergelijkbare onderdelen kunnen printen, is de keuze van het meest geschikte 3D-printproces en de juiste materialen in het daadwerkelijke productieproces nog steeds van groot belang. Laten we de voor- en nadelen van deze twee processen vergelijken en bekijken onder welke omstandigheden ze gebruikt moeten worden. Het werkingsprincipe van een 3D-printer met FDM-technologie is het extruderen van gesmolten thermoplastisch materiaal op het 3D-printplatform, waarbij het laagje voor laagje wordt aangebracht totdat het uiteindelijke 3D-model is gevormd. Er zijn veel verschillende materialen beschikbaar voor 3D-printers die gebruikmaken van FDM-technologie, van de meer gangbare ABS en PLA tot composietmaterialen verrijkt met diverse poeders, waardoor de toepassingsgebieden van FDM 3D-printers zeer breed zijn. Omdat FDM-technologie open source is, kunnen liefhebbers de 3D-printer bovendien aanpassen, waardoor printinstellingen en hardware-accessoires kunnen worden gewijzigd om aan specifieke behoeften te voldoen. Een 3D-printer met SLA-technologie gebruikt een UV-laser of lichtprojector om elke laag van het object continu te volgen en de lichtgevoelige harslaag uit te harden tot een hard plastic, totdat het uiteindelijke 3D-model is gevormd.

Het grootste probleem met de bestaande behuizingen voor FDM 3D-printers is dat ze slechts één functie hebben, geen constante temperatuur kunnen handhaven en het aantal printmaterialen vergroten. Dit leidt tot een lagere printnauwkeurigheid, een lage efficiëntie, een laag slagingspercentage en aanzienlijke materiaalverspilling. Er bestaan ​​weliswaar thermostatische behuizingen voor 3D-printers, maar deze worden meestal alleen gebruikt in high-end apparaten en zijn niet gangbaar voor gewone printers. Bovendien zijn dergelijke printers duur en niet geschikt voor een brede toepassing in de 3D-printerwereld.

3D-printen, ook wel additieve productie genoemd, is een proces waarbij een driedimensionaal, massief object van vrijwel elke vorm wordt gemaakt op basis van een digitaal model. 3D-printen wordt bereikt door middel van een additief proces, waarbij opeenvolgende lagen materiaal in verschillende vormen worden aangebracht. 3D-printen onderscheidt zich ook van traditionele bewerkingstechnieken, die voornamelijk gebaseerd zijn op het verwijderen van materiaal door middel van methoden zoals snijden of boren (subtractieve processen).