3D-printen wordt ook wel additieve productie genoemd. Het is een algemene technologie die gebruikmaakt van metaalpoeder of niet-metalen kleefmaterialen om objecten te construeren op basis van digitale modelbestanden door laag voor laag te printen. De 3D-printer snijdt het digitale model in plakjes en laat de printkop vervolgens herhaaldelijk materiaal op de printplaat aanbrengen volgens een vooraf ingestelde baan. De materiaallagen worden samengevoegd totdat het uiteindelijke driedimensionale model is gevormd. Fusie-depositietechnologie (FDM, Fuse Deposition Modeling) en lichtuithardende technologie (SLA, Stereolithografie) zijn momenteel de twee meest voorkomende 3D-printtechnologieën op de markt. Omdat beide technologieën een lange ontwikkelingsgeschiedenis hebben, gebruiken zowel professionals als hobbyisten ze over het algemeen als instaptechnologie wanneer ze met 3D-printers in aanraking komen. Daarom zijn ze ook de meest volwassen 3D-printtechnologieën van dit moment. Of het nu gaat om prototyping, modelpresentatie of de productie van algemene onderdelen, hoewel beide technologieën relatief vergelijkbare onderdelen kunnen printen, is de keuze van het meest geschikte 3D-printproces en de juiste materialen in het daadwerkelijke productieproces nog steeds van groot belang. Laten we de voor- en nadelen van deze twee processen vergelijken en bekijken onder welke omstandigheden ze gebruikt moeten worden. Het werkingsprincipe van een 3D-printer met FDM-technologie is het extruderen van gesmolten thermoplastisch materiaal op het 3D-printplatform, waarbij het laagje voor laagje wordt aangebracht totdat het uiteindelijke 3D-model is gevormd. Er zijn veel verschillende materialen beschikbaar voor 3D-printers die gebruikmaken van FDM-technologie, van de meer gangbare ABS en PLA tot composietmaterialen verrijkt met diverse poeders, waardoor de toepassingsgebieden van FDM 3D-printers zeer breed zijn. Omdat FDM-technologie open source is, kunnen liefhebbers de 3D-printer bovendien aanpassen, waardoor printinstellingen en hardware-accessoires kunnen worden gewijzigd om aan specifieke behoeften te voldoen. Een 3D-printer met SLA-technologie gebruikt een UV-laser of lichtprojector om elke laag van het object continu te volgen en de lichtgevoelige harslaag uit te harden tot een hard plastic, totdat het uiteindelijke 3D-model is gevormd.

Voor mensen met een beperking betekent thuiszitten zonder een hand niet alleen een grotere afhankelijkheid van anderen, maar ook een negatieve invloed op hun levenskwaliteit. Hoewel een prothese een goed alternatief is, is deze erg duur en vereist de installatie ervan bovendien geschoolde professionals. Het gebruik van 3D-printers kan de kosten van een prothese echter verlagen en de productietijd verkorten.

Tegenwoordig wordt 3D-printing veelvuldig gebruikt bij het modelleren van auto's, het iteratief ontwerpen van interieur- en exterieurafwerkingen en het testen van gereedschappen. Het biedt efficiënte oplossingen voor alle aspecten van de ontwikkeling en productie van auto's.

Tegenwoordig gebruiken grote FDM 3D-printbedrijven koolstofvezelmaterialen om tafels en stoelen van koolstofvezel te printen. De zwarte koolstofvezel waarmee meubels worden geprint, is stijlvol en elegant. Koolstofvezel is zeer sterk, chemisch stabiel en slijtvast, en de prints voelen ruw aan. 3D-geprinte meubels, tafels en stoelen bieden ontwerpers onbeperkte creatieve mogelijkheden. Hieronder leggen we ze aan u uit.

3D-printen, ook wel additieve productie genoemd, is een proces waarbij een driedimensionaal, massief object van vrijwel elke vorm wordt gemaakt op basis van een digitaal model. 3D-printen wordt bereikt door middel van een additief proces, waarbij opeenvolgende lagen materiaal in verschillende vormen worden aangebracht. 3D-printen onderscheidt zich ook van traditionele bewerkingstechnieken, die voornamelijk gebaseerd zijn op het verwijderen van materiaal door middel van methoden zoals snijden of boren (subtractieve processen).