3D-printen wordt ook wel additieve productie genoemd. Het is een algemene technologie die gebruikmaakt van metaalpoeder of niet-metalen kleefmaterialen om objecten te construeren op basis van digitale modelbestanden door laag voor laag te printen. De 3D-printer snijdt het digitale model in plakjes en laat de printkop vervolgens herhaaldelijk materiaal op de printplaat aanbrengen volgens een vooraf ingestelde baan. De materiaallagen worden samengevoegd totdat het uiteindelijke driedimensionale model is gevormd. Fusie-depositietechnologie (FDM, Fuse Deposition Modeling) en lichtuithardende technologie (SLA, Stereolithografie) zijn momenteel de twee meest voorkomende 3D-printtechnologieën op de markt. Omdat beide technologieën een lange ontwikkelingsgeschiedenis hebben, gebruiken zowel professionals als hobbyisten ze over het algemeen als instaptechnologie wanneer ze met 3D-printers in aanraking komen. Daarom zijn ze ook de meest volwassen 3D-printtechnologieën van dit moment. Of het nu gaat om prototyping, modelpresentatie of de productie van algemene onderdelen, hoewel beide technologieën relatief vergelijkbare onderdelen kunnen printen, is de keuze van het meest geschikte 3D-printproces en de juiste materialen in het daadwerkelijke productieproces nog steeds van groot belang. Laten we de voor- en nadelen van deze twee processen vergelijken en bekijken onder welke omstandigheden ze gebruikt moeten worden. Het werkingsprincipe van een 3D-printer met FDM-technologie is het extruderen van gesmolten thermoplastisch materiaal op het 3D-printplatform, waarbij het laagje voor laagje wordt aangebracht totdat het uiteindelijke 3D-model is gevormd. Er zijn veel verschillende materialen beschikbaar voor 3D-printers die gebruikmaken van FDM-technologie, van de meer gangbare ABS en PLA tot composietmaterialen verrijkt met diverse poeders, waardoor de toepassingsgebieden van FDM 3D-printers zeer breed zijn. Omdat FDM-technologie open source is, kunnen liefhebbers de 3D-printer bovendien aanpassen, waardoor printinstellingen en hardware-accessoires kunnen worden gewijzigd om aan specifieke behoeften te voldoen. Een 3D-printer met SLA-technologie gebruikt een UV-laser of lichtprojector om elke laag van het object continu te volgen en de lichtgevoelige harslaag uit te harden tot een hard plastic, totdat het uiteindelijke 3D-model is gevormd.

Veelgestelde vragen over FDM 3D-printen

3D-printen is een nieuwe bewerkingsmethode met een steeds breder toepassingsgebied. Voor 3D-printen is een 3D-modelbestand nodig. Veel ontwerpers gebruiken verschillende formaten voor hun 3D-modellen, maar uiteindelijk hebben ze allemaal het STL-formaat nodig. Tijdens het converteren blijkt echter soms dat er iets mis is met het model en dat het niet aan de 3D-printvereisten voldoet. In dat geval moet het model worden gerepareerd. Dit leidt tot problemen met het ontwerp van 3D-printmodellen. Wat zijn de meest voorkomende reparatiemethoden? Lees verder voor meer informatie.

Beschrijving van de ontwikkeling van de FDM 3D-printer voor grote formaten.

Tegenwoordig gebruiken grote FDM 3D-printbedrijven koolstofvezelmaterialen om tafels en stoelen van koolstofvezel te printen. De zwarte koolstofvezel waarmee meubels worden geprint, is stijlvol en elegant. Koolstofvezel is zeer sterk, chemisch stabiel en slijtvast, en de prints voelen ruw aan. 3D-geprinte meubels, tafels en stoelen bieden ontwerpers onbeperkte creatieve mogelijkheden. Hieronder leggen we ze aan u uit.

Bij 3D-printen wordt elke laag opgebouwd op basis van de vorige laag. Daarom moet er een balans zijn tussen de basissterkte en de hoeveelheid gebruikte materialen. Als de basislaag niet sterk genoeg is, ontstaan ​​er gaten en kieren tussen de lagen. Vooral in de hoeken waar de afmetingen veranderen (bijvoorbeeld, je print een vierkant van 20 mm op een platform van 40 mm). Bij het printen van kleinere objecten moet je ervoor zorgen dat de basislaag voldoende ondersteuning biedt voor de zijwand van het vierkant van 20 mm. Er zijn meestal verschillende redenen voor een zwakke basislaag.

Het ontwerpen van 3D-modellen voor 3D-printen kan soms frustrerend zijn, omdat er geen uniforme standaard bestaat voor de 3D-modellen die voor 3D-printen worden gebruikt. Verschillende modelleersoftware, verschillende printmaterialen en zelfs verschillende printermodellen betekenen compleet verschillende 3D-printtechnologieën, wat weer leidt tot verschillende eisen aan de 3D-modellen. Het is dus heel normaal als 3D-designer het lastig vindt om een ​​bruikbaar 3D-printmodel te ontwerpen. Hieronder heb ik een aantal veelvoorkomende problemen samengevat die zich kunnen voordoen bij het omzetten van 3D-modellen naar fysieke objecten.